Die zeer slechte gewoonte altijd gehaast te zijn, verhindert je spirituele vermogens tot bloei te komen. Het spreekt voor zich dat snelheid, activiteit en dynamiek zeer goede eigenschappen zijn die men moet ontwikkelen, want zij zijn nuttig op fysiek vlak. Maar men moet ook kunnen stoppen, om een langzamer, rustiger en harmonieuzer ritme te vinden, zodat andere krachten en entiteiten van spirituele aard de gelegenheid krijgen aan het werk te gaan.

Het is niet nodig altijd links en rechts in beslag genomen te worden, gehaast te zijn en te rennen. Neem de gewoonte aan jezelf een moment verpozing te gunnen en bedenk dan dat je eindelijk, tenminste voor enkele minuten, oog in oog mag staan met de eeuwigheid, de zon, de natuur, met lichtende wezens, met jezelf... Je zult goddelijke krachten voelen wakker worden die in jou komen, om je te transformeren.

Zie ook ‘De weg van de stilte’, Izvor 229, hst. II en III

In de meeste mythologieën worden de bergen voorgesteld als het verblijf van de goden. Dit kan opgevat worden als een symbool, maar het is ook een realiteit. De hoge bergtoppen zijn als antennes, waarmee de aarde de hemel raakt en daarom worden zij bewoond door zuivere en zeer machtige entiteiten.

Hoe hoger de mens de bergen opklimt, hoe meer hij de stilte ontmoet, en in die stilte ontdekt hij de oorsprong van de dingen, hij verenigt zich met de Allerhoogste, hij gaat binnen in de oceaan van het goddelijk licht.

Zie ook ‘Meditatie – scheppend werken met de gedachte, de verbeelding, de natuur, het licht’, reeks Stani 3, deel II.7.5 en deel IV.4.3

Liefde is een vorm van uitwisseling, en uitwisselingen bestaan niet alleen op lichamelijk vlak: twee wezens kunnen contact hebben op afstand, met de blik, met de gedachte, met het woord, zonder elkaar aan te raken.                                       

Evenmin is het noodzakelijk uitwisselingen te beperken tot andere mensen. Indien je nog geen man of vrouw hebt gevonden die je inspireert, kun je uitwisselingen hebben met hemelse schepselen, mooie, zuivere, stralende entiteiten, en op dat ogenblik zul je voelen, hoezeer je opbloeit. Waarom zou je, in plaats van een man of een vrouw te willen omhelzen, de hemel, de zon, de sterren niet willen omhelzen? Je zult zeggen: ‘Wat? De zon en de sterren beminnen in plaats van een man of een vrouw, dat is toch onzin!’ Nee, alleen weet jij niet dat het mogelijk is.

Zie ook ‘de mens verovert zijn bestemming – reïncarnatie en karma’, Izvor 202, hst. II, III en V

Probeer bij mensen enkel hun goddelijke natuur, hun ziel, hun geest te bevredigen. Stel niet hun lagere natuur tevreden die egoïstisch, inhalig en veeleisend is... Je zult zeggen: ‘Ja, maar als ik de grillen van mijn vrouw of man niet bevredig, zal die woedend zijn.’ Laat je man of vrouw woedend zijn, maar dien alleen hun goddelijke zijde.

Jezus zei: ‘Laat de doden de doden begraven, en jij die levend bent, volg mij!’ Als men deze woorden ruim opvat, zal men zeer interessante ontdekkingen doen. Waarom hebben mannen en vrouwen zoveel problemen met elkaar? Omdat zij de doden volgen. Ja, de lagere natuur, de persoonlijkheid, moet bij de doden gerangschikt worden. En als men zo hard probeert haar te bevredigen en haar grillen te voldoen, sterft men uiteindelijk ook zelf. Jezus sprak niet over de doden van de kerkhoven; die liggen op hun plaats, en hun ziel leeft trouwens. De doden waarover hij het had, zijn de wezens die geen enkel spiritueel leven hebben: dat zijn de echte doden.

Zie ook ‘Mystiek van man en vrouw – spirituele galvanoplastiek’, Izvor 214, hst. II, IV en VIII

Het huwelijk, het ware huwelijk, zoals de grootste Ingewijden het altijd begrepen hebben, is een vereniging van de twee principes, mannelijk en vrouwelijk, geest en materie, een werk van de geest op de materie, om volmaakt leven geboren te laten worden.                

Materie is ondoorzichtig, traag, vormeloos en de geest gaat erop af om haar levend, lichtend en expressief te maken. De geest daarentegen is zo subtiel en ongrijpbaar dat hij behoefte heeft aan materie, om vaster en concreter te worden. Wanneer de geest erin geslaagd is de materie subtieler te maken en wanneer de materie erin geslaagd is de geest te condenseren, realiseren zij een eenheid, een buitengewone fusie, en dat is het ware huwelijk.

Zie ook ‘Mystiek van man en vrouw – spirituele galvanoplastiek’, Izvor 214, hst. II en III